Sophia Bustin
Artist - Tree  

De Concept Oase - Verzameling gedichtenspinsels

oktober 2021

De drang tot ontwikkeling is onstuitbaar
Het pint me vast aan de grond waar ik sta, creëert mijn afgrond gelijktijdig
Het gaat daar waar mijn diepste wezen schuilt, scheldt en huilt
Waar noodzakelijkerwijs mijn zijn al dwalend, druilend en wijdverspreid verblijft


Turend, met priemende ogen raakt het mijn ziel. Hard en ongenadig
Ik analyseer mijn gevoelens en gedachtes, zij het misschien één en hetzelfde of absoluut niet, afstandelijk en koud. Alsof ze mij niet toebehoren


Ogenschijnlijk


Doorvoel ik mijn emoties tot op het bot – wat zeg ik? 
Tot in elke celkern. Tot in het binnenste van de aarde. Tot in het onbestemde vacuüm van voltrokken emoties, gestenigd, alleen, waarachtig mooi, subliem in veelvuldige schoonheid

In rust laat ik het mij bekoren
Ik ontleed mijn gedachtes, bevraag ze, bewoon ze, verdeel ze. Ik speel ermee tot ik ze niet meer herken. Ik duw ze uit mijn lichaam, naar de lucht om mij heen, adem ze weer in en voel ze transformeren, doordrenkt van nieuw leven
Vervolgens laat ik ze verdrinken, in tranen of in drank. Om te merken dat ze in de nacht
tot me keren in een met destructie omhulde levenskracht.


Bang voor alles, keer ik in mezelf.
Te jong, onzeker en onkundig is mijn masker.
Daarachter,
Je reinste ongeweten

----------

Je stem

Zal ik je vertellen

Wat je vooral niet moet doen


Niet samenleven en versmelten

En zo alles overdoen


Zal ik je vertellen

Wat je vooral wel moet doen


De samenleving overhoop halen

En het dan weer doen


Zal ik je vertellen  

Wat je kunt doen


Voordat je instemt


Jezelf kwijtraken  

Je stem vinden

en het dan voordoen 

----------

Evengoed

Met het ouder worden

Vergrijst niet alleen je haar

Verrimpeld niet alleen je huid


Het leven neemt je over

van binnenuit


Je kennis verinnerlijkt

adembenemend

Je geleefde jaren

innig in zich opnemend


Een implosie

Waarbij de huid naar binnen keert

Diepe groeven achterlaat

En je jeugdigheid verteert


Waar verzadiging floreert  

maar al je kleuren

desondanks

tot een vergankelijk mengsel worden geboetseerd


Grijs, grauw en wit  

De schitterende nuances van vergaarde veelzijdigheid

Staan je bij in al hun tegenstrijdigheid


Evengoed


Tikt de klok

En je verleert te leven  


Je schikt je

uiteindelijk

naar de oneindigheid 

----------

Cultuurmaskers - Polarisatie 2021

De wereld ontvlucht haar objectiviteit, 

en toont haar intentie in de relatie

tussen onszelf en de werkelijkheid.


Wat is een zelfbeeld behalve een illusie?

Niet bestaand zonder jouw aanschouwing

Word ik de Ander en de wereld,

of zelfs een revolutie,


waar waarheid afhangt van haar vermogen tot onderbouwing


Daar is mijn Ik zonder bestaansrecht.

Het proeft de Ander, maar vormt zich niet.

Schijnbaar onverschillig,  

uit Ik me in opwellingen. 

Je ziet het wel, maar het hoort niet.


De Ander, even belangrijk, doch niet zo wezenlijk  

om echt te luisteren naar haar waarheden en te fluisteren

dat het goed is om te vechten en te verliezen

je tot de essentie te verhouden en compleet te bevriezen.

Om je stem te verheffen en je emoties te verlaten.

Om jezelf te beroven van de goden, die je in leven hielden

tijdens de bezetting van al je levensjaren. 


Aanschouw de lange termijn, diep verzonken in ons verdriet.

Haar schommelingen zijn de zekerheid,  

en de woeste grimmigheid van de oceaan heeft nu ons thuisfront in het verschiet.


We mijden diepte, omdat we vergeten zijn hoe we materie omvormen

tot een sterke onderzeeër.

Spartelend in de veelheid van het water

verschrompelend en alsmaar gedweeër.


Verdrinkend omdat we elkaar niet meer kunnen aanraken 

niet meer kunnen vinden

niet meer kunnen redden 

van de diepte van de oceaan. 


----------

Selectie gedichten Sophia Bustin 2013 - 2018 

----------

De Sinusknoop

Verbrande lucht

In mijn longen

In mijn hart

De apocalyps van het einde

En de start  

Hij wist dat ik het nodig had

Om te voelen

Wie ik was

En hoe het zat  

Zo ontstak ik het vuur

Zodat het zou branden

In mijn hart 

----------

Ik ken een ander die kon

zingen en dansen zonder enig pardon

Hij had geen pijn

geen pijn in de zon

----------